വസ്തുസിദ്ധിയല്ല, ചിത്തശുദ്ധിയാകണം കര്‍മ്മകാരണം (21)

കര്‍മ്മം ചെയ്യുക എന്നതാണ് വ്യക്തിയുടെ ധര്‍മ്മം. ഒരിക്കലും ഫലം ഇച്ഛിക്കരുത്. ഫലപ്രാപ്തി ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ആത്യന്തികമായി നിരാശ പകരും.
കര്‍മ്മം എപ്രകാരമാകണമെന്ന് വ്യക്തിക്ക് തീരുമാനിക്ക‍ാം. പക്ഷെ, ഫലം വ്യക്തിയുടെ അധീനതയിലുള്ളതല്ല. നമുക്കധീനമല്ലാത്ത കാര്യങ്ങളില്‍ പ്രതീക്ഷവെച്ചാല്‍ ഉത്കണ്ഠയും നിരാശയുമാകും ഭവിക്കുക.

മനസ്സ് ഫലേച്ഛയില്‍ ഒട്ടുന്നതോടെ കര്‍മ്മത്തില്‍ ശ്രദ്ധകുറയും, സംശയങ്ങള്‍ ജനിക്കും. അതോടെ കര്‍മ്മത്തിന്റെ പൂര്‍ണത നഷ്ടപ്പെടുകയും ഫലംതന്നെ ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്യും. എണ്ണപുരട്ടിയശേഷം ചക്കപ്പഴം മുറിക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നിലും ഒട്ടലുണ്ടാവില്ല. അതുപോലെ ജ്ഞാനമാകുന്ന തൈലംപുരട്ടി ലോകത്തില്‍ കര്‍മ്മംചെയ്താല്‍ ഒന്നിനോടും മമത ജനിക്കില്ല.

വസ്തുസിദ്ധിയല്ല, ചിത്തശുദ്ധിയാകണം കര്‍മ്മകാരണം. ഭഗവത്സമര്‍പ്പിതമായിട്ടാകണം കര്‍മ്മങ്ങള്‍ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടത്. ഒരു നിശ്ചിത ഫലം ഉദ്ദേശിച്ച് ഒരിക്കലും കര്‍മ്മം ചെയ്യരുത്. അതേപോലെ കര്‍മ്മവിമുഖനാകുന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിപതിക്കുകയും ചെയ്യരുത്.

സത്വ-രജോ-തമോഗുണ പ്രധാനമാണ് പ്രകൃതിയും അതില്‍ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരും. ഈ ത്രിഗുണങ്ങള്‍ ഏറിയും കുറഞ്ഞും വ്യക്തിയിലുണ്ടാകും. ഏതെങ്കിലും ഗുണം ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുമ്പോള്‍ അത് സ്വഭാവത്തില്‍ പ്രകടമാകും. ഈ മൂന്നു ഗുണത്തിനുമപ്പുറം സത്തായ ഗുണത്തെ പ്രാപിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കേണ്ടത്. ആത്മജ്ഞാനം നേടുന്നതിലൂടെയാണ് പ്രപഞ്ചാതീതമായ ആ അവസ്ഥയിലെത്തുക. അതോടെ സകല ഭേദഭാവങ്ങളും നശിക്കുകയും കര്‍മ്മയോഗത്തിന്റെ പൊരുള്‍ ഗ്രഹിക്കാനും ആവും.

അവലംബം: സ്വാമി സന്ദീപ്‌ ചൈതന്യയുടെ ഗീതാജ്ഞാന യജ്ഞം