ജീവഭാവങ്ങളെല്ലാം എന്‍റെ നിത്യമായ സത്വത്തില്‍ നിന്ന് ( ജ്ഞാ.10.4,5)

മനുഷ്യരില്‍ ആരാണ് വിവേകി ( ജ്ഞാ.10.3)

സകല ചരാചരങ്ങളുടേയും പ്രഭവസ്ഥാനം ഞാനാണെന്ന് ആരും അറിയുന്നില്ല ( ജ്ഞാ.10.2)

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സര്‍വപ്രപഞ്ചവും ഞാനാണ് ( ജ്ഞാ.10.1)

വിഭൂതിയോഗം ( ജ്ഞാനേശ്വരി – അദ്ധ്യായം പത്ത്)

അചഞ്ചലഭക്തികൊണ്ട് ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലം എരിച്ച് കളയുന്നവനാണ് യഥാര്‍ത്ഥ ഭക്തന്‍ ( ജ്ഞാ.9.34)

ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങള്‍ ദുഃഖകരങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് ( ജ്ഞാ.9.33)

കുലം അപ്രധാനമാണ്, ഭക്തിയാണ് അത്യന്താപേക്ഷിതമായിട്ടുളളത് ( ജ്ഞാ.9.32)

അമൃതില്‍ ആമജ്ജനം ചെയ്തിരിക്കുന്നവന്‍ എങ്ങനെയാണ് അന്തരിക്കുക ( ജ്ഞാ.9.31)

ദുര്‍വൃത്തനായ ഒരുവന് പശ്ചാത്താപവും അനന്യഭക്തിയുംകൊണ്ട് ശ്രേഷ്ഠനാകാം ( ജ്ഞാ.9.30)

ഞാന്‍ എല്ലാ പ്രപഞ്ചഘടകങ്ങളിലും തുല്യനായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു ( ജ്ഞാ.9.29)

വറുത്ത വിത്ത് പൊട്ടിമുളയ്കുകയില്ല (ജ്ഞാ.9.28)

സത്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തു എന്നത് അഹംഭാവത്തിന് ഇടം നല്‍കരുത് (ജ്ഞാ.9.27)

അര്‍പ്പിക്കുന്ന വസ്തുവിന്‍റെ വലിപ്പമല്ല, നിഷ്കാമഭക്തിയോടെയുള്ള സമര്‍പ്പണമാണ് പ്രധാനം (ജ്ഞാ.9.26)

സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ കൊണ്ടുളള അഹംഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുക (ജ്ഞാ.9.25)

എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടേയും ആരംഭവും അവസാനവും ഞാന്‍ തന്നെ (ജ്ഞാ.9.24)

എന്നെ എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥസ്വരൂപത്തില്‍ ഉപാസിക്കുക (ജ്ഞാ.9.23)

ഏകാഗ്ര ഭക്തര്‍ക്ക് ഞാന്‍ വിനീതദാസന്‍ (ജ്ഞാ.9.22)

സ്വര്‍ഗ്ഗസുഖത്തിനായി അത്യാസക്തി കാണിച്ചാല്‍ ശാശ്വതസുഖം നഷ്ടപ്പെടും (ജ്ഞാ.9.21)

എല്ലാ ജീവികളും എന്നില്‍ തന്നെ രൂഢമൂലമായി വസിക്കുന്നു (ജ്ഞാ.9.20)

അമൃതും മൃത്യുവും സത്തും അസത്തും ഞാന്‍ തന്നെ (ജ്ഞാ.9.19)

ഞാനാണ് എല്ലാറ്റിന്‍റേയും പരമമായ ലക്ഷ്യം (ജ്ഞാ.9.18)

പരമാത്മാവായ ഞാന്‍ തന്നെയാണ് എല്ലാം (ജ്ഞാ.9.16 – 17)

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉളളതു ഞാന്‍ മാത്രം (ജ്ഞാ.9.15)

ഭഗവല്‍പ്രാപ്തിക്കായി ഭജിക്കുന്നവര്‍ പശ്ചാത്തപിക്കാനിടയുള്ള പ്രവൃത്തി ചെയ്യില്ല (ജ്ഞാ.9.14)

മഹാത്മാക്കള്‍ സാത്ത്വിക പ്രകൃതിയെ അശ്രയിക്കുന്നു (ജ്ഞാ.9.13)

യഥാര്‍ത്ഥജ്ഞാനം നേടിയില്ലെങ്കില്‍ മറ്റു കര്‍മ്മങ്ങളും അറിവും നിഷ്പ്രയോജനം (ജ്ഞാ.9.12)

മൂഢന്മാര്‍ പരമതത്വത്തെ അറിയുന്നില്ല (ജ്ഞാ.9.11)

അനുമാനം കൊണ്ട് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല (ജ്ഞാ.9.10)

വിശ്വസൃഷ്ട്യാദികര്‍മ്മങ്ങള്‍ എന്നെ ബന്ധിക്കുന്നതേയില്ല (ജ്ഞാ.9.9)