സുഖദുഃഖങ്ങള്‍ക്ക് ഹേതു അഭിമാനമാണ് (337)

ജ്ഞാനി സദാ സത്യാന്വേഷണനിരതനായിരിക്കണം (302)

സമാധി അവസ്ഥ നമ്മില്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് (336)

‘ഞാന്‍’ എല്ലാറ്റിന്റെയും സത്തയാണ് (301)

ദേഹം താനാണെന്ന ബുദ്ധിമൂലം വിചാരമുണ്ടാകുന്നു (335)

ശരിയായ ദര്‍ശനം (300)

സല്‍പുരുഷന്‍ തനിക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു (334)

പ്രാണന്റെ ചലനത്താല്‍ മനസ്സുണ്ടാവുന്നു (299)

ആത്മാന്വേഷ്ണമാണ് ധ്യാനം(333)

ജ്ഞാനോദയത്തില്‍ അവിദ്യയെന്ന അജ്ഞാനാന്ധകാരം അവസാനിക്കും (298)

നമസ്ക്കാരമെന്താണ്? (332)

സത്യത്തെ അറിഞ്ഞു സന്തോഷസന്താപങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കൂ (297)

ഉണ്ടായി ഇല്ലാതാകുന്നത് ജീവന്‍ (331)

‘ഞാന്‍’ ഉദയമാകുന്നതോടുകൂടി ലോകവും ഉദയമാവുന്നു (330)

സത്യബോധമുണരുമ്പോള്‍ ആസക്തികളോ പ്രത്യാശകളോ ബാക്കിയില്ല (296)

ആത്മജ്ഞാനിയായ ഋഷി സ്വയം സംപ്രീതനാണ് (295)

നാനാത്വമാണ് സത്യത്തെ മറയ്ക്കുന്നത് (329)

‘ഞാനീ ശരീരമാണ്’ എന്ന ഭാവമാണ് അന്തമില്ലാത്ത ദു:ഖങ്ങളുടെ സ്രോതസ്സ് (294)

വിചാരങ്ങള്‍ ദ്രഷ്ടാവും ദൃശ്യങ്ങളുമായി ഉളവാകുന്നു (328)

എല്ലാറ്റിന്റെയും സത്ത അനന്താവബോധം മാത്രം (293)

മനസ്സ് വിചാരങ്ങളുടെ സംഘാതമാണ് (327)

അനന്തത അജ്ഞാനത്തിന്റെ വസ്ത്രമണിഞ്ഞു വരുന്നതാണ് ജീവന്‍ (292)

മനസിനെ പരിശോധിക്കുന്നതെങ്ങനെയാണ്?(326)

ദേഹബോധംതന്നെ അതീന്ദ്രിയമായിരിക്കുന്ന പരമാവസ്ഥ (291)

ആത്മവിദ്യയുടെ നിറവ് (290)

ആത്മവിചാരണക്ക് വിചാരം തന്നെ ആവശ്യമുണ്ടോ? (325)

പരമസ്ഥാനമായ ഈ ബ്രഹ്മം ഞാനാകുന്നു (14-27)

ആത്മജ്ഞാനത്തില്‍ ദൃഢീകരിച്ചവന്‍ ഇവിടെവച്ച് തന്നെ മുക്തനാണ് (289)

മനസ്സിനുകാരണമായ അഹന്തയെ ഒഴിച്ചാല്‍ മനസ് മായും (324)

ഈ പ്രപഞ്ചം ഞാനാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുക (14-26)