അകലെ, അരികെ, ക്ഷണനേരം, എല്ലാം അവിദ്യയാണ്‌ (141)

ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങള്‍ ദുഃഖകരങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് ( ജ്ഞാ.9.33)

അജ്ഞാനവും അഹംകാരവും ആത്മാവിലുദിക്കുന്നതെങ്ങിനെ? (140)

കുലം അപ്രധാനമാണ്, ഭക്തിയാണ് അത്യന്താപേക്ഷിതമായിട്ടുളളത് ( ജ്ഞാ.9.32)

വിജ്ഞാനതലങ്ങളുടെ ഏഴുപടികള്‍ (139)

അമൃതില്‍ ആമജ്ജനം ചെയ്തിരിക്കുന്നവന്‍ എങ്ങനെയാണ് അന്തരിക്കുക ( ജ്ഞാ.9.31)

മനസ്സ് നിര്‍മ്മലമാവുമ്പോള്‍ ദ്വന്ദഭാവവും നാനാത്വവും അപ്രത്യക്ഷമാവും (138)

ദുര്‍വൃത്തനായ ഒരുവന് പശ്ചാത്താപവും അനന്യഭക്തിയുംകൊണ്ട് ശ്രേഷ്ഠനാകാം ( ജ്ഞാ.9.30)

അജ്ഞാനാവൃതമായ മനസ്സാണ്‌ സുഖദുഖാനുഭവങ്ങളുടെ ഭോക്താവ് (137)

ഞാന്‍ എല്ലാ പ്രപഞ്ചഘടകങ്ങളിലും തുല്യനായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു ( ജ്ഞാ.9.29)

‘ഞാന്‍’, ‘എന്റെ’, തുടങ്ങിയ ഭാവങ്ങള്‍ക്ക്‌ അസ്തിത്വമില്ല (136)

വറുത്ത വിത്ത് പൊട്ടിമുളയ്കുകയില്ല (ജ്ഞാ.9.28)

ആത്മാവിലേക്ക്‌ ശ്രദ്ധതിരിച്ചാല്‍ അജ്ഞാനത്തിനും അവസാനമായി (135)

സത്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തു എന്നത് അഹംഭാവത്തിന് ഇടം നല്‍കരുത് (ജ്ഞാ.9.27)

ജ്ഞാനിയെ ഭ്രമിപ്പിക്കാന്‍ വാസനകള്‍ക്കാവില്ല (134)

അര്‍പ്പിക്കുന്ന വസ്തുവിന്‍റെ വലിപ്പമല്ല, നിഷ്കാമഭക്തിയോടെയുള്ള സമര്‍പ്പണമാണ് പ്രധാനം (ജ്ഞാ.9.26)

യാതൊരു കര്‍മ്മത്തിന്റേയും കര്‍ത്താവ്‌ നാമല്ല (133)

സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ കൊണ്ടുളള അഹംഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുക (ജ്ഞാ.9.25)

മനസ്സിന്റെ സഹജഭാവം അസ്വസ്ഥതയാണ് (132)

എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടേയും ആരംഭവും അവസാനവും ഞാന്‍ തന്നെ (ജ്ഞാ.9.24)

മനസ്സിന്റെ നാശം പരബ്രഹ്മ പ്രാപ്തി (131)

എന്നെ എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥസ്വരൂപത്തില്‍ ഉപാസിക്കുക (ജ്ഞാ.9.23)

ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍നിന്നുണ്ടായതാണ്‌ – തിരിച്ചല്ല (130)

ഏകാഗ്ര ഭക്തര്‍ക്ക് ഞാന്‍ വിനീതദാസന്‍ (ജ്ഞാ.9.22)

മനസ്സാണ്‌ സ്വര്‍ഗ്ഗനരകങ്ങളെ നിശ്ചയിക്കുന്നത് (129)

സ്വര്‍ഗ്ഗസുഖത്തിനായി അത്യാസക്തി കാണിച്ചാല്‍ ശാശ്വതസുഖം നഷ്ടപ്പെടും (ജ്ഞാ.9.21)

കാണപ്പെടുന്ന ഈ ലോകം മനസ്സിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്‌ (128)

എല്ലാ ജീവികളും എന്നില്‍ തന്നെ രൂഢമൂലമായി വസിക്കുന്നു (ജ്ഞാ.9.20)

ദുര്‍വാസനകളാകുന്ന കയറാല്‍ ബന്ധിതനായ രാജാവ് (127)

അമൃതും മൃത്യുവും സത്തും അസത്തും ഞാന്‍ തന്നെ (ജ്ഞാ.9.19)