ചിത്തശാന്തി തന്നെ മോക്ഷം (251)

മിനിഞ്ഞാന്ന് ഒരു ആന്ധ്രായുവതി ഭര്‍ത്താവിനോടു കൂടെ ഭഗവത് സന്നിധിയിലേക്ക് വന്നു. “ഭഗവാനേ, ഞാന്‍ ചില വേദാന്ത ശ്രവണവും ധ്യാനവും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ചില സമയങ്ങളില്‍ ആനന്ദമുളവാകുകയും കണ്ണില്‍ ആനന്ദജലം ഒഴുകുകയും ചെയ്യും. ചിലപ്പോളങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. അത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ? ”

ഭഗവാന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ആനന്ദം എപ്പോഴും ഉള്ളതാണ്. ഒരിക്കല്‍ ഉണ്ടായി പിന്നൊരിക്കല്‍ ഇല്ലാതാവില്ല. ആ വന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെല്ലാം മനഃകല്പിതങ്ങളാണ്. അതിനെ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കരുത്. രോമാഞ്ചമുളവാകുന്ന ആ ആനന്ദം വിട്ടുപോകുമ്പോള്‍ പിന്നെയും ആ അനുഭവം വേണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്ത് കൊണ്ടാണ് ? ആനന്ദം ഉള്ളപ്പോഴും ഇല്ലാത്തപ്പോഴും നിങ്ങളുണ്ടെന്ന് സമ്മതിക്കാമോ ? അത് ശരിക്കറിഞ്ഞാല്‍ ഇതൊന്നും തന്നെ ഉണ്ടാവില്ല. ”

ഭക്തന്‍- “അതറിയുവാനെന്തെങ്കിലുമൊരു പ്രയത്നം വേണ്ടെ ? ”

ഭഗവാന്‍- “വേറെ ഒന്നുണ്ടങ്കിലല്ലേ ? എല്ലാം താന്‍ മാത്രമാണല്ലോ ? അറിയുന്നതെന്താണ് ? അറിയേണ്ടതെന്താണ് ? ”

ഉത്തരമില്ല. ഭഗവാന്‍ അനുഗ്രഹദൃഷ്ടിയില്‍ നോക്കി “വാസനാബലം അധികരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹും. . ഇനി എന്തു ചെയ്യാം ? ”

അതിന്നിടയില്‍ വന്നുചേര്‍ന്ന ഒരുവന്‍ ഒരു കത്തു ഭഗവാനെ സമര്‍പ്പിച്ചു. ഭഗവാനത് വായിച്ചു. “ചിത്തശാന്തിയല്ലയോ മോക്ഷം ? ” എന്ന് ഇതില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. “ചോദ്യത്തില്‍ തന്നെ ഉത്തരം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി പറയേണ്ടതൊന്നുമില്ല. ” എന്നരുളി.

“എന്താഹേ, ചിത്തമെന്നാലെന്താണെന്ന് താങ്കള്‍ക്കറിയാമോ ? ” എന്നൊരു മദ്ധ്യസ്ഥന്‍ ചോദിച്ചു. “മനസ്സ്” എന്നയാള്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

“പിന്നെന്തുണ്ട് മനസ്സാക്ഷി തന്നെയാണ് മോക്ഷം എന്ന് നിങ്ങളുടെ കത്തില്‍ തന്നെയുണ്ടല്ലോ” എന്നരുളി ഭഗവാന്‍.

ഭക്തന്‍- “ആ മനസ്സ് ചിലപ്പോള്‍ നിര്‍മ്മലമായും ചിലപ്പോള്‍ ചഞ്ചലമായുമിരിക്കുന്നു. ചാഞ്ചല്യമുണ്ടാവാതിരിക്കാന്‍ എന്താണുപായം ? ”

ഭഗവാന്‍- “ആരുടെ ചിത്തത്തിനാണീ ചാഞ്ചല്യം ? ഈ ചോദിക്കുന്നതാരാണ് ? ”

ഭക്തന്‍- “എന്റെ ചിത്തത്തിനു തന്നെ. ഞാന്‍ തന്നെ ചോദിക്കുന്നതും. ”

ഭഗവാന്‍- “അതുശരി, ‘ഞാന്‍’ എന്നൊരുവനുണ്ടല്ലേ ? ശാന്തി എന്നതും ഇടക്കിടക്ക് താങ്കള്‍ക്ക് അനുഭവമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ‘ശാന്തി’ എന്നത് ഉള്ള വസ്തു (ആത്മാവ്) ആണെന്ന് തീര്‍ച്ചയാണ്. വിചാരമെന്നതാണ് മനസ്സ്. ആ വിചാരമില്ലാതാക്കിയാല്‍ ചാഞ്ചല്യമില്ലാതാകും. ചാഞ്ചല്യമില്ലാതായാല്‍ ശാന്തിയാണല്ലോ ഉള്ളത്. ഉള്ളതിനെ പ്രാപിക്കാന്‍ പ്രയത്നം എന്തിനാണ് ? വിചാരമില്ലാതാക്കുവാനാണ് പ്രയത്നിക്കേണ്ടത്. മനസ്സ് ചലിക്കുമ്പോള്‍ വിചാരം കൊണ്ട് അപ്പോഴപ്പോള്‍ മനസ്സ് മാറ്റുവാനുള്ള അഭ്യാസം ശീലിക്കണം. ആ വിധം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നാല്‍ ശാന്തി മാത്രമായിത്തീരും. അതുതന്നെ ആത്മാവ്, അതുതന്നെ മോക്ഷം, അതുതന്നെ ഞാന്‍”

“യതോ യതോ നിശ്ചരതിമനശ്ചഞ്ചലമസ്തിരം
തതഃസ്ഥതോ നിയമ്യ ആത്മന്യേവ വശം നയേത്” (ഭഗവദ് ഗീത)

25-09-1947

ശ്രീരമണ തിരുവായ്മൊഴി ലേഖാവലി – ശ്രീമതി സൂരിനാഗമ്മ

‘ചിത്തശാന്തി തന്നെ മോക്ഷം’ (ശ്രീരമണ തിരുവായ്മൊഴി)

Close