വേദാന്തവും ഭാരതീയജീവിതവും (308)

ഹിന്ദു എന്ന വാക്ക് പ്രാചീനരായ പേഴ്‌സ്യക്കാര്‍ സിന്ധുനദിക്കു നല്കിയ പേരാണ്. സംസ്‌കൃതത്തിലുള്ള ‘സ’കാരമെല്ലാം പ്രാചീന പേഴ്‌സ്യന്‍ഭാഷയില്‍ ‘ഹ’കാരമായി മാറുന്നു: അങ്ങനെ ‘സിന്ധു’ ‘ഹിന്ദു’വായി. ഗ്രീക്കുകാര്‍ ‘ഹ’ ഉച്ചരിക്കാന്‍ വയ്യാതെ അതു വേണ്ടെന്നുവെച്ച വിവരം നിങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ അറിയാമല്ലോ: അങ്ങനെ നാം ഇന്ത്യക്കാരായി.

ഹൃദയം മുട്ടെ തപിക്കുക (307)

ഈ ജനതയാകുന്ന കപ്പലിന്, നമ്മുടെ സമുദായത്തിന്, ഓട്ട വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ സന്താനങ്ങളാണ് നാം. ഈ ഓട്ടകള്‍ നമുക്കു ചെന്നടയ്ക്കാം. നമ്മുടെ ഹൃദയരക്തംകൊണ്ടു സസന്തോഷം നമുക്കതു ചെയ്യാം: കഴിവില്ലെങ്കില്‍, മരിക്കാം. നമ്മുടെ തലച്ചോറു പറിച്ചെടുത്ത് ഒരടപ്പുണ്ടാക്കി വിടവുകളില്‍ തിരുകാം. അല്ലാതെ, അതിനെ ശപിക്കുകയോ? ഒരിക്കലുമരുത്. ഈ സമുദായത്തിന്നെതിരായി ഒരു കടുത്ത വാക്കും പറയരുത്. അതിന്റെ പഴയ പെരുമയെച്ചൊല്ലി ഞാനതിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

മതത്തിന്റെ വികാസം (306)

ശങ്കരാചാര്യരും അനുയായികളും നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി ഭാരതത്തിലെ സാമാന്യ ജനത്തെ വേദാന്തത്തിന്റെ തനിസ്വച്ഛതയിലേക്ക് പതുക്കെ കൊണ്ടുവന്നു. നിലവിലുള്ള മതത്തെ പതുക്കെ ഉന്നതതമമായ ആദര്‍ശത്തിലെത്തിക്കുക എന്നൊരു വഴി പിന്തുടര്‍ന്നു. മതത്തിന്റെ മൗലിക സിദ്ധാന്തംതന്നെ വികാസമാണ്. അവശ്യം കൈക്കൊള്ളേണ്ടതും സഹായ്യദവുമായ പല പടവുകളിലും സ്ഥിതിവിശേഷങ്ങളിലുംകൂടി അത്യുന്നതമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ആത്മാവു പ്രയാണം ചെയ്യുന്നു – ഇതാണ് സിദ്ധാന്തം.

തിന്മയ്‌ക്കെതിരായുള്ള പ്രവൃത്തി ആത്മനിഷ്ഠമായിരിക്കണം (305)

നമ്മുടെ ദര്‍ശനം പഠിപ്പിക്കുന്നു, നന്മയും തിന്മയും നിത്യബദ്ധമാണ്: ഒരേ നാണയത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളാണ്. തിന്മയ്‌ക്കെതിരായുള്ള പ്രവൃത്തിയെല്ലാം വസ്തുനിഷ്ഠത്തേക്കാള്‍ ഏറെ ആത്മനിഷ്ഠമായിരിക്കണം. തിന്മയ്‌ക്കെതിരായ പ്രവൃത്തി, ഫലിക്കുന്നതിലേറെ പ്രവര്‍ത്തകനെ പഠിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്ക. തിന്മയെന്തെന്ന് ആര്‍ക്കും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം: പക്ഷേ, ദുര്‍ഘടങ്ങളില്‍നിന്നു പോംവഴി കണ്ടെത്തുന്നവനാണ് മനുഷ്യരാശിയുടെ സുഹൃത്ത്.

ഉത്‌സാഹം ശാശ്വതമാക്കണം (304)

സുഹൃത്തുക്കളേ! നിങ്ങളുടെ ഉത്‌സാഹം എന്നെ വളരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അദ്ഭുതാവഹമാണ്. ഈ ഉത്‌സാഹപ്രകടനം എന്നെ സന്തുഷ്ടനാക്കുകയാണ്. ഇതാണ് ആവശ്യം – വന്‍ തോതിലുള്ള ഉത്‌സാഹം. പക്ഷേ അതു ശാശ്വതമാക്കണം: ഈ തീ കെടാനിടയാക്കരുത്. ഭാരതത്തില്‍ വന്‍നേട്ടങ്ങള്‍ നമുക്കുണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്. അതിന് എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഒത്താശ വേണം. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഉത്‌സാഹം ആവശ്യമാണ്.

സാമുദായികപരിഷ്‌കാരം (303)

നിങ്ങളോടു ഞാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നതു മുന്നോട്ടു നീങ്ങാനാണ്; നമ്മുടെ പൂര്‍വികര്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി സംവിധാനംചെയ്ത ആ മാനുഷിക പുരോഗതിയുടെ പരിപാടി പ്രായോഗികമായി തികച്ചും സാക്ഷാത്കരിക്കാനാണ്. വേദാന്തത്തിന്റെ ആദര്‍ശമായ മനുഷ്യൈക്യവും മനുഷ്യന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പായ ദിവ്യത്വവും കൂടുതല്‍ കൂടുതലായി സാക്ഷാത്കരിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ യത്‌നിക്കണമെന്നേ എനിക്കു നിങ്ങളോടു പറയാനുള്ളൂ.

ഐക്യമെന്ന ആദര്‍ശം - അദ്വൈതാദര്‍ശം (302)

ഇന്നിപ്പോള്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിനു വേണ്ടത് ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള മാംസപേശികളും, ഉരുക്കുകൊണ്ടുള്ള സിരാതന്തുക്കളുമാണ്: ഒന്നിനും തടുക്കാനാവാത്തതും, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിലെ ഗൂഢങ്ങളിലേക്കും ഗുപ്തങ്ങളിലേക്കും തുളച്ചിറങ്ങുന്നതും, കടലടിയിലേക്കു കടന്നുചെന്നോ മരണത്തെ നേരിട്ടോ എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വോദ്ദേശ്യം നേടുന്നതും, വമ്പിച്ചതുമായ ഇച്ഛാശക്തിയും – ഇതാണ് നമ്മുടെ ആവശ്യം. ഇതുളവാക്കുവാനും ഉറപ്പിച്ചെടുക്കുവാനും പ്രബലപ്പെടുത്തുവാനും എല്ലാറ്റിന്റെയും ഐക്യമെന്ന ആദര്‍ശം, അദ്വൈതാദര്‍ശം ധരിക്കണം: സാക്ഷാത്കരിക്കണം.

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആത്മാവ് (301)

പ്രപഞ്ചത്തിലെല്ലാംകൂടി ആത്മാവൊന്നേയുള്ളൂ. എല്ലാം ഒരേയൊരു സത്ത. പ്രപഞ്ചത്തിനാകെ മൗലികവും യഥാര്‍ത്ഥവുമായ കെട്ടുറപ്പെന്ന ആശയം ഈ രാജ്യത്തുപോലും പലരെയും ഭയപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും ഇതിനെ എതിരേല്ക്കുന്നവരെക്കാള്‍ എതിര്‍ക്കുന്നവരാണധികം. എങ്കിലും നിങ്ങളോട് ഞാന്‍ പറയുന്നു: ഇന്നു ലോകം നമ്മില്‍നിന്നാവശ്യപ്പെടുന്ന മഹത്തും ജീവസന്ദായകവുമായ ആശയം ഇതാണ്. ഇതുതന്നെയാണ്, ഭാരതത്തിലെ മൂകജനകോടികള്‍ക്ക് അവരുടെതന്നെ ഉദ്ധരണത്തിനു വേണ്ടുന്ന ആശയവും.

ശരിയായ മതം (300)

”കുട്ടികളേ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ദാസന്മാരാണ് നിങ്ങള്‍. ഇന്ദ്രിയങ്ങളില്‍ പരിമിതിയേയുള്ളൂ; ഇന്ദ്രിയങ്ങളില്‍ മുടിവേയുള്ളൂ. ചുരുങ്ങിയ മൂന്നു നാള്‍ക്കുള്ള ഇവിടുത്തെ അമിതഭോഗം ഒടുവില്‍ മുടിവിലേ കലാശിക്കൂ. അതൊക്കെ വെടിയുക. ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടും ലോകത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട പ്രണയം ത്യജിക്കുക. അതാണു മതത്തിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗം.”

ആചാരവും അനാചാരവും (299)

കാലം തിരിഞ്ഞു മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഏറെയേറെ സ്മൃതികള്‍ മാഞ്ഞുമറയും; ഋഷിമാര്‍ വന്നുചേരും; അവര്‍ സമുദായത്തെ മാറ്റും; കൂടുതല്‍ ആശാസ്യമായ സരണികളിലൂടെ നയിക്കും; അതാതു യുഗത്തിലെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കൊത്ത പുതിയ ധര്‍മ്മങ്ങളിലേക്കും മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലേക്കും നയിക്കും. ഇതൊന്നും കൂടാതെ സമുദായത്തിനു നിലനില്ക്കാനാവില്ല.